25 watts

De innemende debuutfilm 25 Watts van de Uruguayaanse regisseurs Juan Pablo Rebella en Pablo Stoll won op het afgelopen International Film Festival Rotterdam zowel de MovieZone Award (uitgereikt door een jury bestaande uit jongeren) als één van de drie Tiger Awards. Sindsdien is de deels met geld van het Hubert Bals fonds gefinancierde film over de hele wereld een festivalsucces.

Het is gemakkelijk te zien waarom. De drie hoofdpersonen brengen een aanstekelijk gevoel van niksnutterig rondhangen over. Doordat ze niet vervelend verveeld of helemaal doelloos zijn, blijven ze sympathiek in hun indolentie. Allemaal hebben ze zo hun dagelijkse beslommeringen. Leche probeert zijn lerares Italiaans te versieren en repeteert daartoe de vervoegingen van het werkwoord zijn. Javi rijdt rond in een reclamewagen die met een schrille geluidsinstallatie eindeloos pizza's aankondigt, en Seba wordt steeds aangezien voor z'n broer en raakt met een net gehuurde pornovideo tegen wil en dank verzeild op een drugsfeestje. Allemaal wonen ze nog thuis of bij oma, die altijd ingedut op de bank zit. De levenscyclus volgens 25 Watts gaat dan ook van jeugdige inertie naar bejaard indutten. Net zoals de hamster van Javi rondjes draait in zijn rad, bewegen de drie zich door hun geritualiseerde leventjes. Laat opstaan, wat rondhangen in Montevideo, lui tv kijken, tussendoor een siësta, en 's avonds in de bar zitten, dat is het wel zo'n beetje. Qua structuur en inhoud zit de film vol herhalingen (hondendrollen, identiteitswisselingen, ontmoetingsplekken) en cirkels om het stilstaande karakter van hun existentie weer te geven.

Dat dit toch niet treurig stemt komt door de opgewektheid waarmee de drie zich door het leven, en de hun toebedeelde portie tegenspoed slaan. Gekoppeld aan droogkomische situaties leidt dit tot een film waar veelal om geglimlacht kan worden. Als een van hen een peertje van 25 watt vindt, schopt hij het kapot. Hij beschouwt de gloeilamp met z'n lage wattage als nutteloos, een mooie metafoor voor hun bestaan. Verbazend is het dan ook niet dat de film in zwart-wit is gefilmd met een voorkeur voor contrastloos grijs. Dat dit eigenlijk om budgettaire redenen gedaan is, wordt door de makers in hun voordeel omgebogen tot een bewust esthetische en inhoudelijke keuze. Zoals wel meer stijlkeuzes eigenlijk ingegeven zijn door de beperkingen van hun portemonnee. Dat deze zelfopgelegde beperkingen goed uitpakken komt door het gevoel voor het medium dat ze overal tentoonspreiden, met her en der een vleugje Jim Jarmusch of toefje Kevin Smith.

Ondanks de schijn van het tegendeel is 25 Watts een consistent stijlvast geheel. De langzame lange rijders corresponderen met het gevoel van lamlendigheid, de grofkorrelige grijsheid legt het weinig opwindende leven vast. Er gebeurt bijna niets in 25 Watts, maar het gebeurt wel stijlvol en met ontwapenende humor.