Depardon kreeg voor een periode van drie maanden toestemming om in de Parijse rechtbank te filmen. De camera richt zich op één persoon tegelijk en toont uitsluitend de handeling in de rechtszaal. De zaak wordt behandeld, de rechter - mevrouw Michèle Bernard-Requin - vat samen, de verdachte of de advocaat mag iets zeggen, en er volgt uitspraak. De verdachten worden beschuldigd van zaken als rijden onder invloed, het uitschelden van een parkeerwachter, illegaal wapenbezit; er is een man die zijn ex terroriseert, een kleine dealer, een illegaal.
De documentaire is in tal van opzichten uitzonderlijk: simpel idee, grandioze mise-en-scène, majestueuze portrettengalerij van banale taferelen. Een rechtbank-komedie van de bovenste plank. Met zijn doordachte opstelling in dit schouwtoneel van menselijk falen organiseert Depardon ogenschijnlijk terloops een normen en waardendebat van formaat in het hoofd van de kijker.
| Beeldformaat: |
16:9 |
| Ondertiteling: |
Nederlands |
| Talen: |
Frans |
| Geluid: |
Dolby Digital 5.1 |
| Verpakking: |
Amaray-type |
| Genre: |
Documentaire |
| Taal: |
French |
| Subgenre: |
Special Interest |
| Leeftijdsclassificatie: |
Alle leeftijden |
| Duur in min.: |
105 |
| Regisseur: |
Raymond Depardon |
| Acteur(s): |
Michèle Bernard-Requin |
| Soort: |
DVD |
| Media: |
Dvd |
Print dit artikel
1-1-2009 - Blokker, Bas
Nu heeft Depardon, op uitnodiging van een vriendin van hem, politierechter Michèle Bernard-Requin, zijn camera gericht op het volgende deel van de procedure: de rechtszaak. Het is naar de vorm een lossere film geworden, met meer ruimte voor camerawerk en montage om in de zaal rond te kijken. En doordat zich onder de verdachten meer mensen bevinden die buurman van de rechter hadden kunnen zijn – al zal zij die nóóit als zodanig beschouwen – verschuift de aandacht vrijwel ongemerkt van het systeem naar de mensen zelf.
Die mensen zijn de moeite van het bekijken meer dan waard. Ze zijn fascinerend, ze laten zich in al hun zwakheden, leugens en gêne betrappen door de filmmaker. Maar het knapste van de film is dat hij niet op dat niveau blijft steken. Daarom kun je, móet je hem misschien wel meer dan eens bekijken. Bij eerste kennismaking is het namelijk onmogelijk om het niet soms uit te proesten bij de dialogen en de blikwisselingen tussen rechter en verdachten, rechter en advocaten. Vooral de advocaat die een man verdedigt die wordt beschuldigd van geweld tegen en het stalken van zijn ex is hilarisch, wanneer hij trekkebekkend als een negentiende-eeuwse toneelspeler bij mevrouw de rechter aanvoert dat mannen nu eenmaal meer domheden (bêtises) op het gebied van de liefde uithalen.
Bij de tweede kennismaking kun je beter op de structuur van het systeem letten dat Depardon door zijn consequente manier van kijken blootlegt. Dan zie je dat de verdachten zich steevast in hun recht voelen staan (geen berouw in deze rechtszaal) en dat de rechter zich daar al tegen wapent. En er schemert toch ook weer een vorm van klassenjustitie door. Die van de magistrale klasse tegen de burgermaatschappij, gevangen in korte blikken van verstandhouding tussen rechter en advocaat, rechter en officier van justitie, advocaat en officier. 10e chambre, instants d'audiences is een onderhoudende en onthullende film. Hij verdient net zo'n lang leven in de bioscoop als Être et avoir.
Copyright NRC Handelsblad BV