17-11-2009 - Amanda Kuyper
Cullum toont zich van zijn meest experimentele kant.
Na een lange tournee naar aanleiding van zijn vorige plaat, Catching Tales, trok zanger/pianist Jamie Cullum zich thuis terug in Londen. De fut was er even uit bij de Brit. Er moest dringend worden gewerkt aan de houdbaarheidsdatum van zijn als eigenwijs opgevatte jazz.
Dus bouwde hij een studio, ontsloeg zijn vaste jazztrio, jamde in andermans jazz- en rockbandjes en dj’de wat rond. Aandacht trok Cullums onverwachte samenwerking met filmgigant Clint Eastwood voor de soundtrack van Gran Torino. Ook zijn verloving met model en schrijfster Sophie Dahl was – voor de Britse sensatiepers – heet nieuws.
L.A.-producer Greg Wells (o.a. Mika, Katy Perry) hielp zijn sound – breed beïnvloedde pop met een jazzhart – verstevigen. The Pursuit kreeg er kameleontische kwaliteiten door: Cullum hink-stapt nu echt tussen alle stijlen door. Van romig geproduceerde pop van het grote gebaar, zoals de hitgevoelige single ‘I’m All Over it Now’, naar kale in zijn keuken ogenomen pianojazz (‘I Think, I Love’). Er werd geavonturierd met een arsenaal aan instrumenten: van vintagesynthesizers tot harmonium (traporgel), er klinken strijkers naast elektronica. Zo stapelden hij geluiden, laag over laag.
Cullum toont zich van zijn meest experimentele kant. Maar het jongetje dat destijds standards voorzag van rare twists is niet helemaal weg. Voor de Cole Porter-klassieker ‘Just One of Those Things’ kreeg hij het Count Basie Orchestra zover een bijdrage te leveren aan de schitterend gemoderniseerde versie.
Copyright NRC Handelsblad BV