19-2-2010 - Hester Carvalho
Eclecticisme en exotisme zijn populair, vooral onder muzikanten uit New York. Dat is te horen aan de Afrikaanse invloeden en Bollywood-citaten bij Vampire Weekend, aan de brede proeftuin waaruit de bands Dirty Projectors en Grizzly Bear hun nummers oogsten, en sinds deze week aan de nieuwe, tweede cd van het New Yorkse kwartet Yeasayer .
Yeasayer plakt, smeedt en husselt allerlei fragmenten tot een eigen bouwwerk. Al die muzikale elementen vibreren en trillen tegen elkaar aan, op een basis van strak getrokken ritme, terwijl zanger Chris Keating met hoog geknepen keelstem zijn gemoed lucht. Dat doet hij op disco-achtige wijze in het nummer ‘O.N.E’ en hypnotiserend in ‘Ambling Alp’. De techniek is eigentijds ( Yeasayer fabriceert de muziek goeddeels achter de laptop), maar de klank is schel en verwijst naar de jaren zeventig.
Yeasayer gaat op Odd Blood verder dan andere bands die op dit moment Afrikaanse en Indiase invloeden gebruiken, en ook verder dan de bands die elektronische dance-elementen mengen met rock-instrumenten. De basis ligt wellicht bij instrumenten uit allerlei windstreken, maar de oorsprong is niet meer van belang – het gaat erom wat de band ermee deed. De herkomst van de klanken is niet meer te herleiden – hoor je een achterstevoren gespeelde sample, een zingende Touareg of een door klank gekleurde windvlaag? Dankzij deze desoriëntatie ontstaat hier een begoochelende wereld; de pure muziek is aan de macht.
Copyright NRC Handelsblad BV