10-11-2009 - Hester Carvalho
Zwoegend bereikt zanger Thé Lau het eind van de zin. Die luidt: ‘IJzer krijst op ijzer, slijpt de baan die ik altijd al wilde gaan/ het rommelt in mijn brein.’ Niet alleen de instrumenten maken muziek bij The Scene, ook de woorden hebben ritme en klank. In zijn teksten gebruikt Lau vaak ongewone woorden; knoestig en tijdloos.
Dat knoestige geldt ook voor The Scene als band. Op hun eerste nieuwe plaat van deze eeuw zijn de nummers weerbarstig en niet bedoeld om te behagen. De melodieën lijken het oor te willen ontwijken, maar hebben uiteindelijk toch een pointe. Liedjes als Mijn Land, Breek de Ban en uitschieter Nachttrein worden gedragen door stoere ritmes, en een soms schurende rockgitaar.
Lau’s stem is doorleefd, soms zelfs te. Het geluid onderstreept de teksten over ‘ranzige café’s’ en ‘sterven op de planken’. Maar als hij wil uithalen is hij schor en lijkt de klank uit de tonen weggesleten. Dat is jammer. Bij zoveel finesses had klankkleur de vervolmaking kunnen zijn.
Copyright NRC Handelsblad BV