Verloren zoon

Bajonet-en hagel moord

Er is geen genre waar zoveel wordt gestorven als in thrillers. De verschillende emoties daaromtrent stuwen de hoofdpersonen voort en daarmee het verhaal, maar het genre kan en mag de tijd niet nemen om zo uitgebreid bij die gevoelens stil te staan als in een klassieke roman zou gebeuren. Het zou interessant zijn om te lezen wat een puur literair auteur zou doen met het gehele spectrum aan gevoelens van een jonge vrouw die in een park een man aantreft wiens gezicht van dichtbij met een hagelgeweer is weggeschoten. In thrillers moeten de emoties beknopter worden behandeld, maar wel geloofwaardig en dat is moeilijk; het lukt vaak matig tot slecht. In verloren zoon, de vierde thriller van Lieneke Dijkzeul, lukt het glorieus en staat het toch geheel in dienst van de spanning die deze detective van begin tot einde opwekt. Het boek gaat opnieuw over inspecteur Paul Vegter en zijn zeer Friese collega Sjoerd Talsma, maar het gaat vooral over de dood. Een bizarre bajonetmoord en bovengenoemde hagelgeweermoord zijn de meer exotische gevallen die het verhaal vormen, maar de dood van Vegters vrouw en de aangekondigde dood van de vrouw van Talsma zorgen voor een ondertoon van inzicht in de droefheid van het leven die de mannen delen en hun zeer van pas komt bij hun werk. Vegter en Talsma kennen de mens en zijn zachtaardig als dat kan en geniepig als dat moet. Ze kennen ook elkaar. ‘We zijn even goed op elkaar ingespeeld als een komisch duo, dacht Vegter. Alleen zijn we minder grappig.’ Het duo is zeer effectief. Vegter en Talsma zitten in het begin van het verhaal in hun maag met een ex-sergeant wiens buikholte om volstrekt onduidelijke motieven met een bajonet is omgewoeld. Later komt daar de moord met hagelgeweer bij; de enige connectie tussen beide moorden is hun schokkende, ongebruikelijke wreedheid en de kennelijke afwezigheid van motieven en verdachten. Is hier sprake van straffen? Vegter zoekt naar een connectie. De lezer loopt intussen mee met een negentienjarige jongeman die op zijn eigen manier met de dood worstelt en na verkracht te zijn ook over straffen nadenkt. De wijze waarop Dijkzeul met aanwijzingen speelt en verbanden weeft is zeer sterk; Verloren zoon is een uitgesproken spannend boek op de rustige manier waarop goede policiers dat kunnen zijn. De manier waarop ze, schijnbaar als terzijde, het menselijk tekort en de hoop en angst in deze thriller bespreekt, is ook voor goede policiers uitzonderlijk. Het meisje dat de man zonder hoofd vindt, speelt een korte rol maar blijft door het gevoel dat even aan haar kleeft beter hangen dan menig hoofdpersoon in mindere thrillers.

Copyright NRC Handelsblad BV